Eens in de zoveel tijd komen ze voorbij… oordelen. Op het moment dat we een oordeel vormen, is dit een aanwijzing dat het hier niet over de ander gaat maar over een stukje in onszelf, wat we het liefst niet onder ogen zien en de vinger wijzen naar de ander. Interessant is te kijken hoe ze ontstaan en graag deel mijn het volgende verhaal:

De Glazenwasser

Eens in de zes weken is het weer zover. Altijd onaangekondigd en met het nodige tumult staan er ineens twee vreemde mannen in mijn tuin, de glazenwassers. Mijn woning maakt deel uit van een appartementencomplex en ik heb het genoegen op de benedenetage te wonen, met tuin. Mijn woning staat eigenlijk achterstevoren d.w.z. dat mijn achtertuin aan de voorkant ligt, aan de openbare weg. Gelukkig zorgt mijn heg voor de nodige privacy maar voor de glazenwassers is dit de enige toegang om via mijn tuin de ramen en die van de bovenburen te wassen.

Verrassing

Ik had mijn dekbed net buiten gehangen en zat fris en fruitig te genieten van mijn kop koffie, toen ik ineens vanuit mijn ooghoeken een wasborstel langs zag komen. Dit keer op een grote steel zodat ik in eerste instantie niemand zag. Ik had ze al eerder verteld dat ik mijn ramen zelf was maar dat schijnt niet samen te kunnen gaan met vastomlijnde afspraken die gemaakt zijn met de woningcoöperatie, dus worden mijn ramen gewassen zoals ik ze zelf niet zou wassen. Door de enorme hoeveelheden water heen zie ik een van de glazenwassers vriendelijk bij mij naar binnen kijken, een halfafgebrande peuk bungelt in zijn mondhoek en een verse roggel ondersteunt het geheel. Ik voel me met mijn kopje koffie ineens wat ongemakkelijk worden.. De tweede glazenwasser verschijnt ten tonele maar heeft geen idee hoe de telescooptoeter te bedienen want het water sproeit alle kanten op, mijn dekbed is inmiddels ook gewassen!

Waarnemen

Mijn ongemakkelijk voelen begint nu duidelijke vormen aan te nemen, in mijn lijf voel ik een verkramping. In zo’n situatie neem ik eerst mijzelf waar, wat gebeurd er en wat speelt er werkelijk. De vinger wijzen naar de ander is de makkelijkste weg en daar begint het oordelen. Zo doen glazenwassers nu eenmaal etc. etc. We geven liever iemand anders de schuld van ons ongemakkelijk voelen, terwijl dat onterecht is. Het enige wat de ander doet, is iets wakker maken wat binnen onszelf aangeraakt mag worden. Wij zijn zelf verantwoordelijk voor hetgeen we voelen. De verkramping die ik binnen mijzelf waarnam, was het gevolg van irritatie maar ook triggerde er iets wat te maken had met het thema onveiligheid versus veiligheid.

Irritatie is voor mij altijd een prachtige uitnodiging om even te voelen hoe het met mijn begrenzing zit.

In mijn kracht

Ik besluit actie te ondernemen, confronteer de mannen met het feit dat mijn dekbed zeiknat is en dat ik wederzijds respect hoog in het vaandel heb staan. Mijn behoefte is mij uitspreken en begrenzen, mijn irritatie verdwijnt en ik heb het niet nodig te oordelen. Onveiligheid versus veiligheid, het onaangekondigd mijn ruimte betreden geeft mij een onplezierig gevoel. Oude ervaringen worden getriggerd en ook al heb ik deze verwerkt, bewust gemaakt en losgelaten, toch reageert mijn lichaam. Ik ga in gesprek en vertel haar dat we veilig zijn, dat wat ze voelde even oud was.. Op deze manier stap ik terug in mijn kracht en heb ik het niet nodig mijn vinger naar de ander te wijzen.

Bewustwording is ook spelen, kijken naar wat er op je pad komt met open blik en verwondering..prachtige pareltjes liggen voor het oprapen!

Al deze ervaringen neem ik mee in het begeleiden van mensen en doe dit met heel mijn hart!
Ben je nieuwsgierig hoe ik werk en wie ik ben, voel je welkom een kijkje op mijn website te nemen. www.herinnerjewiejebent.nl

Hartegroet,
Marlies Groenenberg

Delen = lief

Facebook
Google+
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Email

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *